ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΣΑΣ ΑΚΟΥΩ ΝΑ ΕΚΘΕΙΑΖΕΤΕ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

Βαρέθηκα!

 Δεν αντέχω άλλο να σας ακούω να λέτε μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά!Δεν αντέχω άλλο να σας ακούω να λέτε ότι σε κανένα πανεπιστήμιο του κόσμου δεν επικρατεί το χάλι που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια!

 Εσείς τι κάνετε γι αυτό;Φοιτητές και καθηγητές των ελληνικών πανεπιστημίων τι κάνετε για να αλλάξει αυτή η κατάσταση;Τίποτα!Αρκείστε σ ένα δριμύ κατηγορώ της κατάστασης από την καφετέρια,από το κλαμπ,από τον υπολογιστή!Δεν αλλάζουν όμως έτσι αγαπητοί μου τα πράγματα!Δε σας λέω να κατεβείτε στους δρόμους να αγωνιστείτε αν δε θέλετε.Στις σχολές σας πηγαίνετε!

 Τα ξένα πανεπιστήμια το ένα,τα ξένα πανεπιστήμια το άλλο.Τα ελληνικά δεν κάνουν έρευνα,τα ελληνικά κλείνουν συνεχώς με καταλήψεις και απεργίες κοκ.Ναι έτσι είναι!Εμείς όμως δεν έχουμε καμιά ευθύνη γι αυτό;Και βέβαια έχουμε!Τα πανεπιστήμια μας έχουν αξιόλογο δυναμικό και υποδομές που επιτρέπουν να γίνεται δουλειά.Και μάλιστα προς το παρών μας προσφέρονται δωρεάν ευτυχώς.Εμείς όμως γι αυτό ακριβώς το λόγο φαίνεται πως τα σνομπάρουμε.Δεν πατάμε στα μαθήματα,βολευόμαστε με έτοιμες σημειώσεις και εργασίες,φροντίζουμε να χωθούμε στους high κύκλους φοιτητών-καθηγητών και γενικώς  κάνουμε ότι μπορούμε για να πάρουμε εύκολα ένα καλό πτυχίο από το σπίτι μας.Που να τα κάνεις αυτά στα Cambridge και στα Yale που πληρώνεις χιλιάδες ευρώ για να φοιτήσεις;Ενώ εδώ τζάμπα και δημόσιο είναι,κάνω ο,τι θέλω!Μην παραπονιέσαι όμως μετά πως στα ξένα πανεπιστήμια κάνουν καλύτερη δουλειά.

 Μια μικρή παρένθεση πριν αναφερθώ στο ανήκουστο, για τα δεδομένα του εξωτερικού, φαινόμενο της κατάληψης; Η έντονη πολιτικοποίηση αλλά και κομματικοποίηση της νεολαίας ήταν όντως φαινόμενα που άνθισαν κατά την περίοδο της χούντας και τα αμέσως μετά χρόνια,γιατί ήταν όντως άμεση ανάγκη της κοινωνίας.Γι αυτό και κατοχυρώθηκαν έκτοτε σκληρά μέσα πάλης όπως η κατάληψη,αλλά και "μέτρα προστασίας" της αγωνιζόμενης νεολαίας,όπως το πανεπιστημιακό άσυλο.Αυτό σημαίνει ότι επειδή σήμερα δεν έχουμε χούντα η νεολαία δε χρειάζεται να ασχολείται με την πολιτική;Δεν αντιλέγω ότι γενικά ο τρόπος με τον οποίο ασχολείται το μεγαλύτερο μέρος της,οι παρατάξεις βρίσκεται σε μια μορφή παρακμής. Αυτό δε δικαιολογεί όμως την πλήρη αδιαφορία που επικρατεί!Και για να επιστρέψω στο θέμα των καταλήψεων,η κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τόσο αυτές ως μέσο πάλης,όσο και το πανεπιστήμιο γενικά που τις ζει, είναι αποτέλεσμα της αδιαφορίας. Το να λένε όλοι δεν είναι κατάσταση αυτή με τις καταλήψεις σε χώρους εκτός σχολής δε λέει τίποτα! Όπως λοιπόν το ελληνικό πανεπιστήμιο ευνοεί αν θέλετε τις καταλήψεις,μπορεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο να τις αποτρέψει αν δε συμφωνεί ότι προσφέρουν κάτι.

 Όσο για τους καθηγητές, ο δημόσιος χαρακτήρας των πανεπιστημίων επίσης τους έχει βολέψει!Όχι όλους,άλλα ένα σημαντικότατο αριθμό. Η μονιμότητα,ο νεποτισμός στον τρόπο διορισμού,η έλλειψη αξιολόγησης -όχι από κάποιον αόριστο κοινωνικό φορέα,αλλά από τους φοιτητές,τους συναδέλφους τους και το ίδιο το κράτος- οδηγούν βέβαια στο να προσφέρουν πολύ κατώτερο έργο απ' ο,τι οι συνάδελφοι τους στο εξωτερικό.

 Το αυτοδιοίκητο δωρεάν δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο,συντηρούμενο από το κράτος μπορεί να αποτελέσει πραγματική επένδυση γνώσης και έρευνας, βασιζόμενο πάνω απ' όλα στο ενδιαφέρον των φοιτητών και των καθηγητών του.Αρκετά πια με το τι γίνεται έξω.Ας δούμε λίγο τι γίνεται στα δικά μας πανεπιστήμια!

Υ.Γ. Αναφερόμενος κάποιος στα τελευταία γεγονότα της Νομικής,μπορεί να ρωτήσει πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο,όταν όποιος θέλει μπουκάρει στα πανεπιστήμια και παρακωλύει τη λειτουργία του:

Τα γεγονότα της Νομικής, όσο και αν θέλουν κάποιοι να τα περιορίσουν στο ρόλο και τη λειτουργία των πανεπιστημίων, με ο,τι αυτό συνεπάγεται, δε γίνεται. Είναι ξεκάθαρο πως το πρόβλημα είναι πολιτικό και αφορά τόσο τη μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρωτεύον θέμα δεν είναι πιο κτήριο κατέλαβαν οι 230 μετανάστες και πώς,αλλά γιατί έφτασαν σ' αυτό το σημείο και πόσοι ακόμα άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση και θα μπορούσαν να φτάσουν στο ίδιο σημείο.Το να βάζουμε χρόνια προβλήματα κάτω από όποιο χαλί βρίσκεται εκείνη τη στιγμή μπροστά μας δεν οδηγεί πουθενά...

Απαξίωση πτυχίου προ των πυλών!Μας νοιάζει??

 Έτοιμος προς ψήφιση ο νέος νόμος πλαίσιο για την παιδεία,όπως φάνηκε στη Σύνοδο των Πρυτάνεων,που πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο πριν από λίγο καιρό. Καθόλου έτοιμους δε βρίσκει όμως τους φοιτητές, παρόλο που πρόκειται να αλλάξει με τρόπο καταστροφικό τα μέχρι τώρα ισχύοντα δεδομένα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Φοιτητικοί σύλλογοι φαντάσματα, γενικές συνελεύσεις έρημες και πολιτικοποίηση σε επίπεδα υπό του μηδενός. 

Στη μεγαλύτερη επίθεση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί μέσα στους επόμενους 2 μήνες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι φοιτητές φαίνεται να δηλώνουν αποχή, συναινώντας με αυτή τους τη στάση στη νέα τάξη πραγμάτων που θα ακολουθήσει.

 Οι αλλαγές που πρόκειται να επιφέρει ο νέος νόμος πλαίσιο πολλές και οι περισσότερες καταστροφικές. Θα ήθελα όμως να σταθώ στο σημαντικότερο πλήγμα που θα υποστεί ο φοιτητής και ο μετέπειτα εργαζόμενος: Στην κατάργηση του ενιαίου πτυχίου! Σύμφωνα με το νέο καθεστώς οι φοιτητές δε θα εισέρχονται σε κάποιο τμήμα,αλλά θα επιλέγουν να εισέλθουν σε κάποια σχολή. Η κατανομή τους στα επιμέρους προγράμματα σπουδών θα γίνεται έπειτα από το τέλος του πρώτου ακαδημαϊκού έτους, ανάλογα με την επίδοση και τις προτιμήσεις των φοιτητών. Από και και πέρα οι φοιτητές θα επιλέγουν μαθήματα και αλυσίδες μαθημάτων, όπου το κάθε μάθημα θα αντιπροσωπεύει κάποιες διδακτικές μονάδες και το πτυχίο θα αποτελεί άθροισμα τους.Τι σημαίνει όμως αυτό? Σημαίνει πτυχία πολλών ταχυτήτων που φυσικά δεν είναι ισοδύναμε μεταξύ τους και που επιπλέον ανοίγουν το δρόμο αφενός στην υπερεξειδίκευση και αφετέρου σε ένα ατέρμονο κυνήγι δεξιοτήτων και πιστωτικών μονάδων. Δηλαδή δε θα είναι το πτυχίο που έχει αξία,αλλά οι διδακτικές μονάδες που έχεις μαζέψει.Πράγμα που φυσικά σημαίνει ότι ποτέ δε θα είναι αρκετές για μια εξασφαλισμένη εργασιακή προοπτική,επομένως, οδηγούμαστε στο να εγκλωβιστούμε σε μια ατέλειωτη συλλογή "πιστοποιητικών γνώσης".Οπότε δε μιλάμε για δια βίου μόρφωση, αλλά για δια βίου εξειδίκευση, που έχει ως αποτέλεσμα ανθρώπους τεχνοκράτες,θύματα του απίστευτα σκληρού εργασιακού ανταγωνισμού που θα προκύψει.

 Επομένως με την αδιαφορία μας επιλέγουμε μια ζωή-κυνήγι διπλωμάτων που αφενός θα μας έχει σε μια συνεχή ανασφάλεια εργασιακά  και αφετέρου θα οδηγήσει στη δημιουργία τεχνοκρατών μεν,αμόρφωτων δε ανθρώπων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε μία ήδη κουρασμένη και πεσιμιστική κοινωνία.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2010

...37 χρόνια έχουν περάσει από τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου  '73...

 Δε θέλω να αναφερθώ στο πως φτάσαμε σε κείνη τη νύχτα,ή τι έγινε εκείνη τη νύχτα καθώς λίγο πολύ όλοι μας τα ξέρουμε. Θα ήθελα να σταθώ περισσότερο στο συναίσθημα, που εδώ και 37 χρόνια ακολουθεί εκείνα τα γεγονότα και το τι σημαίνει Πολυτεχνείο σήμερα:

 Παραμονή 17ης Νοεμβρίου ακολούθησα το παλιό μου σχολείο στο κτήριο του Κάτω,όπως λέγεται τώρα, Πολυτεχνείου,προκειμένου να καταθέσουμε λουλούδια στο μνημείο των πεσόντων. Παρόλο που δεν ήμουν εκεί τότε,παρόλο δεν έζησα τη στιγμή  όπου το τανκς του ελληνικού στρατού ορμούσε σε φοιτητές που έψαλλαν τον εθνικό ύμνο νιώθω μια έντονη συναισθηματική φόρτιση όταν περπατάω σε αυτό το χώρο,όταν στέκομαι δίπλα απο την τσαλαπατημένη πόρτα,όταν ακούω τους φίλους μου να λένε πως νιώθουν το ίδιο που νιώθω κι εγώ. Μια φόρτιση που μεγαλώνει όταν βλέπω τις φωτογραφίες στις διάφορες εκθέσεις απο κείνο το Νοέμβρη κι όταν βλέπω ανθρώπους 50-70 χρονών που τις κοιτούν με συγκίνηση και αναρωτιέμαι αν βλέπουν τον εαυτό τους σε κάποιες απο αυτές. Μια εικόνα που αν μη τι άλλο πλην της συγκίνησης, σου δημιουργεί ένα αίσθημα χρέους απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους.Το χρέος πως τα αιτήματα εκείνης τη γενιάς, Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, πρέιπει όπως φαίνεται όχι απλά να διαφύλασσονται,αλλά να διεκδικούνται ακόμα και σήμερα.

Αυτή η εικόνα δυστυχώς παγώνει όταν ξαναβγαίνω στον προάυλιο χώρο του Πολυτεχνείου και βλέπω αυτό που κατά την είσοδο μου προσπαθούσα να αγνοήσω, να ξεχάσω πως βρίσκεται εκεί. Οι αμέτρητες κομματικές σημαίες και τα κομματικά τραπεζάκια! Δεν αμφιβάλλω ότι πολλά απο αυτά τα κόμματα είχαν μέλη τους μέσα στο Πολυτεχνείο εκείνες τι μερες και συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Δε χρειάζεται όμως αυτός ο αγώνας να αντικαθίσταται από αγοραπωλησίες(εφημερίδες,κουπόνια), εντάσεις, προσπάθειες προσηλυτισμού και αμέτρητα φυλλάδια. Το Πολυτεχνείο το '73 έγινε σύμβολο ενότητας.Σύμβολο πως η νεολαία ενωμένη παρόλες της τις διαφορές μπορεί να αλλάξει τον κόσμο! Σημερα, 37 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο είναι ένα αντικείμενο σφετερισμού και ταυτόχρονα το μήλο της έριδος για τις διάφορες πολιτικές, ή μάλλον κομματικές τάσεις του φοιτητικού κόσμου. Το Πολυτεχνείο και η ιδέα που συνοδεύει ήταν,είναι και θα είναι των αθρώπων που αντιστάθηκαν απέναντι στην τότε Χούντα και αυτονών που έιναι έτοιμοι να αστισταθούν σε κάθε χούντα και κάθε μορφή της που καραδοκεί να βγει στην επιφάνεια!!

ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ: ΕΧΟΥΝΕ ΝΟΗΜΑ??

 Ένα ερώτημα που με απασχολεί κάθε φορά που ακούω στο αμφιθέατρο της σχολής μου μια φωνή που προσπαθεί να ακουστεί λέγοντας: "Συνάδελφοι!Τα μέλη της Χ φοιτητικής παράταξης θέλουμε να σας καλέσουμε στη Γενική Συνέλευση που θα γίνει αύριο στις...."

 Σε προηγούμενη ανάρτηση μου είχα αφήσει να φαίνεται πως με διακατέχει ένα πνεύμα αισιοδοξίας για τις Γενικές Συνελεύσεις. Δυστυχώς η αισιοδοξία αυτή μετατρέπεται σε απελπισία! Η κατάσταση είναι πέρα για πέρα τραγική και δυστυχώς την ευθύνη την έχουμε τελικά εμείς!

 Για όσους δεν έχει τύχει να παρευρεθούν σε Γενική Συνέλευση πανεπιστημίου,θα προσπαθήσω να κάνω μια περιγραφή περί τίνος πρόκειται:

 "Προγραμματισμένη ώρα ΓΣ,1 το μεσημέρι.13:15 στο αμφιθέατρο βρίσκονται 20 άτομα, όλα ταγμένα σε κάποια φοιτητική παράταξη. 14:00: Στην καλύτερη περίπτωση στο αμφιθέατρο βρίσκονται 100 άτομα, από τα οποία τα μη παραταξιακά είναι το πολύ 15. Αν καταφέρουμε να μαζευτούμε 180, που θεωρούνται απαρτία, τότε ξεκινάει η ΓΣ, αλλιώς ξεκινάει μια συζήτηση, ανάμεσα στις αριστερές κυρίως παρατάξεις της σχολής, με αντικείμενο ένα τεράστιο εύρος θεμάτων, που δυστυχώς δεν μπορούμε όλοι να παρακολουθήσουμε. Στις περιπτώσεις λοιπόν που έχουμε απαρτία (τώρα το πώς απαρτία για ένα σύλλογο 5000 ατόμων θεωρούνται τα 180 άτομα αυτό είναι άλλο θέμα) γίνεται προσπάθεια να ξεκινήσει η ΓΣ. Προσπάθεια, γιατί τουλάχιστον κάποια από τις παρατάξεις θα αποφασίσει τη στιγμή που ξεκινάει η συνέλευση να πει είτε πως είναι εκφυλισμένη, είτε πως ο αριθμός των ατόμων που έχει μαζευτεί δε υποδηλώνει σε καμιά περίπτωση ότι είναι Γενική Συνέλευση Συλλόγου κοκ. και θα αποχωρήσει μέσα σε μια χάβρα συνθημάτων. Αυτοί που θα μείνουν στη συνέχεια θα παρευρεθούν σε ένα πραγματικό τσίρκο! Μια απίστευτη βαβούρα, ένας τεκές, ένα χάλι μαύρο. Καμία ουσιαστική συζήτηση, παρά μονάχα μια μικροκομματική αντιπαράθεση, ανάμεσα στα ίδια 20 άτομα. Μια προσπάθεια να πείσουν ο ένας τον άλλον ποιος είναι περισσότερο αγωνιστής, ποιος είναι η όχι το μακρύ χέρι της κυβέρνησης, ποιος μπορεί να ηγηθεί του φοιτητικού κινήματος, τι πέτυχε ή όχι το κίνημα του 06-07 κλπ κλπ"

 Προς τι παρατάξεις: Με μένα το μη παραταξιακό φοιτητή ποιος θα ασχοληθεί την τύχη μου τη μαύρη: Όλοι σας μου μοιράσετε από ένα φυλλάδιο που μιλάτε για την πρωτοφανή επίθεση που γίνεται αυτή τη στιγμή ενάντια στους φοιτητές. Και όντως τα στοιχεία αυτά ισχύουν. Θέλει να ασχοληθεί κανείς σας πραγματικά με αυτά  τα προβλήματα και όχι με το να βγάζετε να μετράτε την αγωνιστικότητα σας, να δείτε ποιος την έχει μεγαλύτερη? Αν είναι να καλείτε Γενική Συνέλευση γι αυτό,εμάς τι μας θέλετε? Νομίζω περισεύουμε...

 Προς τους συμφοιτητές μου: Ρε παιδιά, πως ανέχεστε να παίρνουν αποφάσεις στο όνομα σας 150 άτομα και μάλιστα για θέματα που σας αφορούν άμεσα; Θέματα που αφορούν την αξία του πτυχίου σας, θέματα που αφορούν την ποιότητα των μαθημάτων σας, θέματα που αφορούν φοιτητικά κεκτημένα ( πάσο, κάρτες σίτισης κλπ) σας αφήνουν παντελώς αδιάφορους: Όσο απέχετε από τις Γενικές Συνελεύσεις να ξέρετε πως παίρνουν άλλοι τις αποφάσεις για σας, άτομα που εξυπηρετούν συγκεκριμένα πολιτικά και κομματικά συμφέροντα. Γι αυτό ελάτε στις Γενικές Συνελεύσεις! Οι Γενικές Συνελεύσεις είναι δικές μας! Όχι των παρατάξεων! Αλλά για να φανεί αυτό πρέπει όλοι μας να μπούμε και να δηλώσουμε παρόν στα δικά μας προβλήματα, με τη δικιά μας φωνή!

Συμπέρασμα όλων αυτών και απάντηση στο αρχικό μου ερώτημα είναι πως οι ΓΣ δεν έχουν κανένα νόημα με τη μορφή που έχουν τώρα. Παρ όλα αυτά, όπως έχω ξαναπεί, συνεχίζω να ελπίζω και περιμένω άτομα που θα ελπίζουν κι αυτά!

ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ: ΕΛΠΙΔΑ Η ΦΙΑΣΚΟ?

 Πρώτο έτος στη σχολή και αποφάσισα να μπαίνω και να παρακολουθώ όσο πιο συχνά γίνεται τις Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται. Αυτά που είχα ακούσει από παλιότερους φοιτητές ήταν πως πρόκειται για μια μακρόχρονη διαδικασία μέσα σε μια χαώδη κατάσταση από καπνούς,φυλλάδια,φωνές,εντάσεις,συνθήματα και αποδοκιμασίες! Δυστυχώς, δε διαψεύστηκαν ούτε στο ελάχιστο!

 Η Γενική Συνέλευση θεωρείται το σημαντικότερο όργανο που έχει ο εκάστοτε Φοιτητικός Σύλλογος προκειμένου να "ασχοληθεί" με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Πρόκειται λοιπόν για μια διαδικασία ενημέρωσης αλλά και δράσης, καθώς ένας από τους στόχους της ΓΣ είναι να αποφασίσει πως θα κινηθεί απέναντι στα προβλήματα που έχουν εντοπιστεί. Και ενώ λοιπόν έχει ένα τόσο σημαντικό έργο που αφορά το σύνολο των φοιτητών και θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια τους, έχει καταλήξει έρμαιο των φοιτητικών παρατάξεων. Μια διαδικασία έντονης παραταξιακής αντιπαράθεσης σε μια γλώσσα καθαρά τυπολογική, όπου στόχος γίνεται η επιβολή της μιας παράταξης στις υπόλοιπες.Ένας κουραστικός "διάλογος" ανάμεσα στους παραταξιακούς μπροστάρηδες που μετατρέπει το αμφιθέατρο σε αίθουσα κοινοβουλίου,δίνοντας την εντύπωση πως μέσα στη ΓΣ υπάρχει αντιπροσώπευση και όχι αμεσότητα, πράγμα που φυσικά δεν ισχύει.

 Πέρα από τις παρατάξεις, μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουμε και οι μη παραταξιακοί φοιτητές, που οι Γενικές Συνελεύσεις βρίσκονται σε αυτήν την κατάντια. Με το να μην εμφανιζόμαστε στις ΓΣ δείχνουμε αδιαφορία στα ίδια μας τα προβλήματα και αφήνουμε άλλους, που μπορεί να διαφωνούμε κάθετα μαζί τους, να αποφασίζουν για μας! Οι Γενικές Συνελεύσεις είναι η μεγαλύτερη ασπίδα των φοιτητών απέναντι στις επιθέσεις που δέχονται. Τώρα το πως κρατιέται αυτή η ασπίδα είναι ευθύνη δικιά μας!

 Παρ'όλη αυτή την κατάντια των ΓΣ και παρά τον πονοκέφαλο που ακολουθεί μετά το τέλος τους, έχω αποφασίσει να συνεχίσω να πηγαίνω.Ακόμα και στο φιάσκο μπορεί να υπάρξει μια ηλιαχτίδα ελπίδας!Η ελπίδα πως υπάρχουν κι άλλα άτομα που ελπίζουν!

Ένας ανήσυχος βαρεμένος