Απαξίωση πτυχίου προ των πυλών!Μας νοιάζει??

 Έτοιμος προς ψήφιση ο νέος νόμος πλαίσιο για την παιδεία,όπως φάνηκε στη Σύνοδο των Πρυτάνεων,που πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο πριν από λίγο καιρό. Καθόλου έτοιμους δε βρίσκει όμως τους φοιτητές, παρόλο που πρόκειται να αλλάξει με τρόπο καταστροφικό τα μέχρι τώρα ισχύοντα δεδομένα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Φοιτητικοί σύλλογοι φαντάσματα, γενικές συνελεύσεις έρημες και πολιτικοποίηση σε επίπεδα υπό του μηδενός. 

Στη μεγαλύτερη επίθεση που πρόκειται να πραγματοποιηθεί μέσα στους επόμενους 2 μήνες στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι φοιτητές φαίνεται να δηλώνουν αποχή, συναινώντας με αυτή τους τη στάση στη νέα τάξη πραγμάτων που θα ακολουθήσει.

 Οι αλλαγές που πρόκειται να επιφέρει ο νέος νόμος πλαίσιο πολλές και οι περισσότερες καταστροφικές. Θα ήθελα όμως να σταθώ στο σημαντικότερο πλήγμα που θα υποστεί ο φοιτητής και ο μετέπειτα εργαζόμενος: Στην κατάργηση του ενιαίου πτυχίου! Σύμφωνα με το νέο καθεστώς οι φοιτητές δε θα εισέρχονται σε κάποιο τμήμα,αλλά θα επιλέγουν να εισέλθουν σε κάποια σχολή. Η κατανομή τους στα επιμέρους προγράμματα σπουδών θα γίνεται έπειτα από το τέλος του πρώτου ακαδημαϊκού έτους, ανάλογα με την επίδοση και τις προτιμήσεις των φοιτητών. Από και και πέρα οι φοιτητές θα επιλέγουν μαθήματα και αλυσίδες μαθημάτων, όπου το κάθε μάθημα θα αντιπροσωπεύει κάποιες διδακτικές μονάδες και το πτυχίο θα αποτελεί άθροισμα τους.Τι σημαίνει όμως αυτό? Σημαίνει πτυχία πολλών ταχυτήτων που φυσικά δεν είναι ισοδύναμε μεταξύ τους και που επιπλέον ανοίγουν το δρόμο αφενός στην υπερεξειδίκευση και αφετέρου σε ένα ατέρμονο κυνήγι δεξιοτήτων και πιστωτικών μονάδων. Δηλαδή δε θα είναι το πτυχίο που έχει αξία,αλλά οι διδακτικές μονάδες που έχεις μαζέψει.Πράγμα που φυσικά σημαίνει ότι ποτέ δε θα είναι αρκετές για μια εξασφαλισμένη εργασιακή προοπτική,επομένως, οδηγούμαστε στο να εγκλωβιστούμε σε μια ατέλειωτη συλλογή "πιστοποιητικών γνώσης".Οπότε δε μιλάμε για δια βίου μόρφωση, αλλά για δια βίου εξειδίκευση, που έχει ως αποτέλεσμα ανθρώπους τεχνοκράτες,θύματα του απίστευτα σκληρού εργασιακού ανταγωνισμού που θα προκύψει.

 Επομένως με την αδιαφορία μας επιλέγουμε μια ζωή-κυνήγι διπλωμάτων που αφενός θα μας έχει σε μια συνεχή ανασφάλεια εργασιακά  και αφετέρου θα οδηγήσει στη δημιουργία τεχνοκρατών μεν,αμόρφωτων δε ανθρώπων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε μία ήδη κουρασμένη και πεσιμιστική κοινωνία.

Σκόρος:πάρε-δώσε αντικειμένων,γνώσεων,πρακτικών

             Σκόρος:χαριστικό παζάρι-δημιουργική αντίσταση-πάρε δώσε αντικειμένων

Πρόσφατα άνοιξε ένα καινούργιο μαγαζί,το οποίο μετακόμισε σε ενα μεγαλύτερο χώρο,λίγο διαφορετικό απο τα υπόλοιπα..Ονομάζεται Σκόρος και έχει μια αντιπρόταση απέναντι στην σύγχρονη νοοτροπία,μια πρόταση αλληλέγγυου εμπορίου.Ας την δούμε

  Πρίν αναρωτηθείτε ποιοι τρελοί ανοίγουν μαγαζί εν μέσω κρίσης,πρίν απορήσετε με την επιλογή του δρόμου,της γειτονιάς και της δραστηριότητας,έχουμε να σας πούμε πως αυτός ο χώρος ειναι η δική μας απάντηση και πρόταση σε μια καθημερινότητα που παράγει,καταναλώνει,πετάει,μολύνει και πλήττει και γίνετε όλο και πιο μονότονη και ομοιόμορφη.

  Ο Σκόρος ειναι μια πρόταση δημιουργικής αντίστασης,μια δομή αλληλέγγυας οικονομίας,που συναντώντας ανάλογες αντιστάσεις θέλει να δημιουργήσει τις βάσεις για μια άλλη κοινωνία.

 Ας ξαναθυμηθούμε τους λόγους δημιουργίας και ύπαρξης αυτού που αποκαλούμε χαριστικό παζάρι.

Ας σκεφτούμε τα ρούχα που ανταλλάσαμε με τις/ους φιλες/ους μας.

Ας θυμηθούμε τα ρούχα των μεγαλύτερων αδελφών,ξαδέλφων που περνούσαν σε μας.Τα άχρηστα ρούχα που κρέμονται τις ντουλάπες μας,που γεμίζουν τα συρτάρια μας αλλα λυπόμαστε να τα πετάξουμε.Τα μπλουζάκια,παντελόνια,φούστες,κινητά,i-pod,γυαλιά ηλίου που αγοράζουμε κάθε σεζόν που τα φοράμε δυο μήνες και μετά καταλήγουν σε ενα συρτάρι.
 Ας σκευτούμε τα χρήματα που ξοδεύουμε κάθε χρόνο για όλα αυτα,σε ποσες ωρες δικης μας εργασίας αντιστοιχούν.



Χαριστικό παζάρι επίπλων-φωτιστικών

 Ας σκευτούμε ακόμα ποιοι κατασκευάζουν όλα αυτα τα ομοιόμορφα,φτηνά,σχεδον μιας χρήσης προϊόντα.Συνήθως ειναι γυναίκες και παιδιά που δουλεύουν σε απάνθρωπες συνθήκες με εξευτελιστικά μεροκάματα και εξοντωτικά ωράρια.

Ας σκευτούμε τα σκουπίδια που δημιουργούν όλα αυτα τα άχρηστα πράματα που εμείς βαρεθήκαμε,και που κάποια στιγμή θα καταλήξουν στην χωματερή.

Και ελάτε να δούμε πιο σοβαρά την πρόταση μας.

 Το παζάρι δεν ειναι φιλανθρωπικό.Δε χρειάζεται να είστε φτωχός,άτομο με μειωμένη αγοραστική δύναμη.Η επαναχρησημοποίηση ή μεταποίηση δεν ειναι ούτε μειονέκτιμα ούτε εκδήλωση μιζέριας.Ειναι δημιουργική αντίσταση σ'έναν πολυτισμό που δίνει αξία στο περιτύλιγμα,αλλα χάνει την ουσία.

 Το παζάρι μας αφορά όλους,εν ολίγοις δεν είμαστε εναλλακτική εκκλησία που κάνει διανομές σε αναξιοπαθούντες.Κατι τετοιο ειναι ασυμβλιβαστο με την δράση και τα πιστεύω μας.Θέλουμε να σας έχουμε συνένοχους στην επαναχρησιμοποίηση,στη προσφορά,στα μικρά πλήγματα που μπορεί να καταφέρουμε όλες και όλοι μαζί στο αέναο κυνήγι των όλο και πιο πολλών προϊόντων,της όλο και μεγαλύτερης κατανάλωσης,της όλο και μεγαλύτερης εκμετάλευσης.

 Θέλουμε να σας έχουμε συνένοχους στην ανταλλαγή και την προσφορά χρόνου,ιδεών και πρακτικών που ίσως καταφέρουμε να μας κάνουν να δώσουμε και να πάρουμε στα πλαίσια της μη διαμεσολάβησης και εμπορευματικοποίησης.(π.χ. ανταλλάσω μαθήματα αγγλικών με babysitting,καθάρισμα σπιτιού με κούρεμα κτλ. κτλ.)

 Ψάξτε!Θα βρείτε πράματα που κάποιοι βαρέθηκαν και που εσείς μπορεί να χρειάζεστε.

Φέρτε μας ό,τι δε χρησημοποιείτε.Μπορεί να χρειάζετε σε κάποιον άλλο.Μπορεί να χρησημοποιηθεί με άλλο τρόπο,να μεταποιηθεί.

Ελάτε να σξευτούμε αν μπορούμε να δημιουργήσουμε δλικτυα ανταλλαγής δράσεων,να μοιραστούμε γνώσεις,εμπειρίες.Θα ηταν πολύ ωραίο αν κάποιος μας μάθαινε να ράβουμε,η αν μαθαίναμε σε καποιον αλλο πως να φτιάχνει ένα έπιπλο κτλ..

 Δε θεωρούμε την πρόταση μας πανάκεια,ειναι όμως ένα βήμα.

Αμφισβητώντας στην πράξη την αέναη κατανάλωση,απελευθερονόμαστε απο το σύστημα που την δημιουργεί

                                                        

Σκόρος,Ζωοδόχου-Πηγής και Ερεσσού-Εξάρχεια,τηλ. 6981076913, skoros.espiv.net.

Σκόρος-Ζωοδόχου Πηγής και Ερεσσού

Τραγούδια που συνοδεύουν πραγματικά τη 17η Νοεμβρίου

Στην πραγματικότητα πρόκειται για ωδή στον Κώστα Γεωργακάκη,

Κερκυραίο φοιτητή που σπούδαζε στην Ιταλία και αυτοπυρπολήθηκε

στις 19 Σεπτεμβρίου 1970 στη Γένοβα, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη

χούυντα στην Ελλάδα.

Ωδή στον Καραϊσκάκη
Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος
Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος
εικόνες ξεχύνονται με μιας
πού πας παλικάρι ωραίο σαν μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς


Και όλες οι αντένες μιας γης χτυπημένης
μεγάφωνα και ασύρματοι από παντού
γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις
ψηλά στους βασιλιάδες τ' ουρανού


Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ


Πού πας παλικάρι πομπές ξεκινούνε
κι οι σκλάβες σου ουρλιάζουν στο βωμό
ουρλιάζουν τα πλήθη καμπάνες ηχούνε
κι ο ύμνος σου τραντάζει το ναό


Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό
οι προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2010

...37 χρόνια έχουν περάσει από τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου  '73...

 Δε θέλω να αναφερθώ στο πως φτάσαμε σε κείνη τη νύχτα,ή τι έγινε εκείνη τη νύχτα καθώς λίγο πολύ όλοι μας τα ξέρουμε. Θα ήθελα να σταθώ περισσότερο στο συναίσθημα, που εδώ και 37 χρόνια ακολουθεί εκείνα τα γεγονότα και το τι σημαίνει Πολυτεχνείο σήμερα:

 Παραμονή 17ης Νοεμβρίου ακολούθησα το παλιό μου σχολείο στο κτήριο του Κάτω,όπως λέγεται τώρα, Πολυτεχνείου,προκειμένου να καταθέσουμε λουλούδια στο μνημείο των πεσόντων. Παρόλο που δεν ήμουν εκεί τότε,παρόλο δεν έζησα τη στιγμή  όπου το τανκς του ελληνικού στρατού ορμούσε σε φοιτητές που έψαλλαν τον εθνικό ύμνο νιώθω μια έντονη συναισθηματική φόρτιση όταν περπατάω σε αυτό το χώρο,όταν στέκομαι δίπλα απο την τσαλαπατημένη πόρτα,όταν ακούω τους φίλους μου να λένε πως νιώθουν το ίδιο που νιώθω κι εγώ. Μια φόρτιση που μεγαλώνει όταν βλέπω τις φωτογραφίες στις διάφορες εκθέσεις απο κείνο το Νοέμβρη κι όταν βλέπω ανθρώπους 50-70 χρονών που τις κοιτούν με συγκίνηση και αναρωτιέμαι αν βλέπουν τον εαυτό τους σε κάποιες απο αυτές. Μια εικόνα που αν μη τι άλλο πλην της συγκίνησης, σου δημιουργεί ένα αίσθημα χρέους απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους.Το χρέος πως τα αιτήματα εκείνης τη γενιάς, Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, πρέιπει όπως φαίνεται όχι απλά να διαφύλασσονται,αλλά να διεκδικούνται ακόμα και σήμερα.

Αυτή η εικόνα δυστυχώς παγώνει όταν ξαναβγαίνω στον προάυλιο χώρο του Πολυτεχνείου και βλέπω αυτό που κατά την είσοδο μου προσπαθούσα να αγνοήσω, να ξεχάσω πως βρίσκεται εκεί. Οι αμέτρητες κομματικές σημαίες και τα κομματικά τραπεζάκια! Δεν αμφιβάλλω ότι πολλά απο αυτά τα κόμματα είχαν μέλη τους μέσα στο Πολυτεχνείο εκείνες τι μερες και συμμετείχαν ενεργά στον αγώνα για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Δε χρειάζεται όμως αυτός ο αγώνας να αντικαθίσταται από αγοραπωλησίες(εφημερίδες,κουπόνια), εντάσεις, προσπάθειες προσηλυτισμού και αμέτρητα φυλλάδια. Το Πολυτεχνείο το '73 έγινε σύμβολο ενότητας.Σύμβολο πως η νεολαία ενωμένη παρόλες της τις διαφορές μπορεί να αλλάξει τον κόσμο! Σημερα, 37 χρόνια μετά, το Πολυτεχνείο είναι ένα αντικείμενο σφετερισμού και ταυτόχρονα το μήλο της έριδος για τις διάφορες πολιτικές, ή μάλλον κομματικές τάσεις του φοιτητικού κόσμου. Το Πολυτεχνείο και η ιδέα που συνοδεύει ήταν,είναι και θα είναι των αθρώπων που αντιστάθηκαν απέναντι στην τότε Χούντα και αυτονών που έιναι έτοιμοι να αστισταθούν σε κάθε χούντα και κάθε μορφή της που καραδοκεί να βγει στην επιφάνεια!!

Κριτική στο γιορτινό κλίμα των Χριστουγέννων και πώς αυτό επιδρά πάνω μας

 Προβληματιζόμουν πάνω στην χαρά και το γιορτινό κλίμα που δημιουργείται κάθε χρόνο απο το πλαισίωμα των Χριστουγέννων,ωσπου έπεσα πάνω σε ένα φυλλάδιο με το εξής κείμενο που μου έκανε εντύπωση :


 "Για άλλη μια φορά 2 εβδομάδες γεμάτες γιορτές.Για άλλη μια φορά στολισμλενες βιτρίνες,στολισμένα σπίτια,στολισμένοι άνθρωποι,εθιμοτυπικές ευχές για αγάπη και ειρήνη σε όλο τον κόσμο.Μια απέραντη εορταστική ρουτίνα υποχρεώσεων και τυπικοτήτων,που θα διακοπεί απότομα απο τον ήχο του ξυπνητηριού και την επαναφορά στην ρουτίνα της καθημερινότητας μερικές μέρες αργότερα.
 Για άλλη μια φορά καταναλωτική υστερία,αυξημένη κίνηση,εορταστικά ωράρια,ικανοποίηση και καταξίωση απο την αγορά πολύτιμων δώρων για πολύτιμους φίλους.Τα lifestyle περιοδικά εχουν λύσεις για όλους.Οι κυρίες πρέπει να αποκτήσουν καινούργιες τουαλέτες και αξεσουάρ,αφου είναι αδιανόητο να εμφανιστούν στα ρεβεγιόν και τις λοιπές εκδηλώσεις φορώντας τα περσινά.Τα παιδιά περιμένουν απο τον τηλεστάρ Άγιο Βασίλη δώρα βίας (δες Action man),ψηφιακής αποχαύνωσης (δες video-games) και μοδάτα μοντέλα (δες Barbie).
 Παράλληλα απο τα ΜΜΕ προβάλλεται το <<φιλανθρωπικό>>  προσωπείο των πολιτικών που συγκηνημένοι προσφέρουν ένα γεύμα αγάπης στους απόρους.Μια αδιάκοπη παρέλαση μιζέριας και υποκρισίας.
         
               ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΖΕΡΙΑ
Μιζέρια ειναι...
 να στέλνεις κάρτα λόγω των ημερών στους μέχρι πρότινος γραμμένους φίλους σου
Μιζέρια ειναι...
να βλέπεις πως πέρασαν τις γιορτές τους οι επώνυμοι στο ΚΑΤΣΕ ΚΑΛΑ κτλ
Μιζέρια ειναι...
το αφεντικό σου να σου στέλνει ευχετήρια κάρτα,ενω σε γ***ει όλο το χρόνο
Μιζέρια ειναι...
να ξενερώνεις μετά τις γιορτές μέσα στο φαύλο κύκλο της καθημερινής αλλοτρίωσης(σπίτι-σχολείο-φροντιστήριο)

Κάθε μέρα οφείλουμε να είναι ξεχωριστή,μέρα δημιουργίας και ανατροπής.Δεν περιμένουμε απο καμμιά γιορτή να νοιώσουμε καλύτερα η χειρότερα"

Προσωπικά βρήκα αυτό το κείμενο να με εκφράζει πλήρως και πολύ ήθελα να το μοιραστώ με άλλους,απο την στιγμή μάλιστα που έπεσε στα χέρια μου απο την αφάνεια ενος αθέατου τραπεζιού στην σχολή...                                       Καλές γιορτές σε όλους!

Η ΜΟΥΡΙΑ

 

 Ένα από τα πιο παραδοσιακά καφενεία στο κέντρο της Αθήνας, με καθόλου όμως "παραδοσιακές" αντιλήψεις! Η παλιά Εξαρχειώτικη κουλτούρα, με τις ενδιαφέρουσες συζητήσεις και το παρεΐστικο κλίμα επιβιώνει στη γωνία Χαρίλαου Τρικούπη και Καλλιδρομίου. Σε συνδυασμό με τη ζεστή ατμόσφαιρα, τους καλούς μεζέδες και τον άψογο ελληνικό καφέ ψημένο στο μπρίκι δημιουργείται ένα πολύ ζεστό κλίμα, το οποίο δικαιώνει τους θαμώνες που υποστηρίζουν, ότι ακόμα και ένας άγνωστος θα βρει παρέα στη Μουριά. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως το ζεστό κλίμα της Μουριάς δε γνωρίζει διακρίσεις ανάμεσα σε ηλικίες και φύλα, αλλά ανοίγει ευπρόσδεκτα τις πόρτες του προς όλους!

 Μια βόλτα στη Μουριά πρωινά και απογεύματα καθημερινών,αλλά κυρίως τα πρωινά και μεσημέρια Σαββάτου θα σας κάνει να καταλάβετε για τί μιλάμε. Μοναδικό σας εφόδιο, η καλή σας διάθεση, καθώς πολλά λεφτά δε χρειάζονται χάρη στις οικονομικές τιμές που εξακολουθούν να ισχύουν!

Ιστορία: Η μουριά μετρά 95 χρόνια λειτουργίας καθώς η άδεια άσκησης επιτηδεύματος γράφει τη χρονολογία 1915 και είναι στο όνομα Ιωάννη Νικολάου Ελενού. Πριν από το Β Παγκόσμιο Πόλεμο το καφενείο στεγαζόταν σε μια παράγκα. Το 1962 γκρεμίστηκε, έγινε πολυκατοικία και από τότε το καφενείο στεγάζεται στο ισόγειο της. Μια άλλη ιστορία λέει πως στα χρόνια μετά το Β Π.Π. κύλησε ένας βράχος από το  Λυκαβητό, σημειωτέον ότι ακόμα δεν υπήρχαν πολλά σπίτια ανάμεσα, έφτασε ως την παράγκα και την γκρέμισε,όπως επίσης και ένα πηγάδι και μια μουριά που βρίσκονταν απ' έξω. 

Σας περιμένουμε Σάββατο μεσημέρι για ουζάκι, μετά τη λαϊκή!

Atenistas:ακτιβιστές πόλης για μια καλύτερη Αθήνα!

Οι atenistas ειναι μια ομάδα ακτιβιστών,δημιουργημένη με σκοπό να κάνει την Αθήνα μια καλύτερη,πιο ζωντανή και όμορφη πόλη!
 Λειτουργώντας χωρις κομματικό υπόβαθρο,ή τον περιορισμό της φυλής,του φύλου και της ηλικίας,διοργανώνουν συναντήσεις και εκδηλώσεις σε κάθε γειτονιά,με σκοπό την αντιμετώπιση των προβλημάτων και την ανύψωση της σε χώρο ευθυμίας και δημιουργηκότητας!Συντροφιά με ποδηλατικές βόλτες,μουσική,καλή παρέα και χιλιάδες φωτισμένα πρόσωπα(!) ειναι σίγουρα μιά απο τις πρότασεις μάς! Δείτε τις Θέσεις των atenistas,γίνετε ενεργά μέλη και συμβάλετε μαζί μας!! :-D